سایین دوستلار باغیشلایینیز من اورک سوزومی چوخ زامانلار پایلاشماغا چالشارام اما بو کونلر عسگر لیغین سون گونودی و دوستلار هامی سی داغیلماخا قرار وریپ لر اما هر شیدن یاخشی میلت پایلاشماخدیر نیسه بو گون بونا فیکر الیرم کی بیز نه قدر بو تاریخ بویو ازیلمیشیز و بوگونه قدر سوسماغا دوام ورمیشیز سیاسی بویوت اولاراق دان قاشمیشیز و بوراخ بیزه نه سوزجویونو سویله مه یه قرار ورمیشیز و یاراتیلیجی نفسیمیزی یتنک لی نسلی میزی اونوتاراخ باش ایمه یه دوام ورمیشیز اما بوگون سوزوم بودور گلین  اولاخ  بارماخ یوخکی

YÜREĞE YÜREK Mİ DERİM

Ben yüreğe yürek mi derim
Asi gibi akmadı mı yürek
Yare doğru delicesine
Fırat gibi yıkmadı mı yürek
Alıp götürürcesine
Menderes gibi sarmadı mı yürek
İçine çekercesine
Sakarya gibi durmadı mı yürek
Tarihe girercesine

Ben yüreğe yürek mi derim?
Ağrı gibi bakmadı mı yürek
Düşman kovarcasına
Murat gibi kalkmadı mı yürek
Nereye diye sorarcasına
Uludağ gibi almadı mı yürek
Mutlulukla sararcasına

چوب خان کبریت خانم رو دوست داشت

خیلی دوستش داست.

اندام قشنگش رو می‌پرستید

و فکر می‌کرد که خیلی داغه.

اما آخه می‌شه

آتش چوب و کبریت

همیشه روشن باشه ؟

راستش رو بخواهید، آره.

و چوب خان، رقصان، آتش گرفت.

دونیا یولونون بیر قارانلیق دونگه لرینده گرفتار اولموشام.

اوز الیوینن سیندیم ...

آما سن...یانلیزلیخدا سینماغیمی گورماغادا گلمدین

حصارخاموشی

سکوت
سکوت
سکوت
تنها کلام تو...
سکوت
سکوت
سکوت
تنها جواب من...
سالهاست
معنا می کنیم این سکوت را
آنچه می آزارد تو را و مرا
تا به چند
از پس اشعار بلند
ما به هم عشق بورزیم؟
ما زهم مهربخواهیم؟
آخراین دوکلام عاشقانه
تا چه حد دشواراست
که بجای گفتنش
فلسفه ها می با فیم
می رسد به لبهامان و
جاری نمی شود
گویی از ترس
به ناگه می رمد
مبادا غرورمان بشکند
رد پای عشق برآن بماند
تا ابد پتکی شود بر سرمان
این عشقیست که ازآن دم می زنیم
***
آری غرور قاضی باشد
عشق متهم است و
محکوم به خاموشی
برای همیشه
تا ابد
وچه سخت است
زنده ماندن
در حصار خاموشی...

 

حس غریب پاییز

شاخه با ریشه خود حس غریبی دارد باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد

غنچه شوقی به شکوفا شدنش نیست دگر با خبر گشته که دنیا چه فریبی دارد

خاک کم اب شده مثل کویری تشنه شاید از جای دگر مزرعه شیبی دارد

سیب هر سال در این فصل شکوفا می شد باغبان کرده فراموش که سیبی دارد

در دل باغ چه رازیست که در فصل بهار باز از زردی پاییز نصیبی دارد

^{سر گذشت ...}

^{منی که دلخوشی رفیق نیم راهم بود
و تنهایی تکرار تکرار تکرار تکرارم ....
تکرار در بی کرانه صحرای وجودم
روزها ، ساله ها ، هفته ها ، ثانیه ها
همه تکرار را تکرار می کردند
خنده معجزه بود در عمق پریشانی ام
و گریه ، نیاز بود برای طی کردنم
دل خوشی من سلام بود
و مرگ من خدا حافظ ....
لبریزم از
سلام ها و خداحافظ های
که هر کدام یک تار موی سرم را سپید کرد
دلم می جُست ،
دخترک چشم سبز رویاهایم را
در کوچه پس کوچه های انتظار
انتظاری که سال هاست
کابوس بیداری و آشفتگی خوابم شده
اه....
سر گذشت من ...
منی که شبم را با بی خوابی
و روزم را با گرسنگی طی کرده ام ...
تفریحم سیاه کردن کاغذ است
و سوزاندن شان ، تفریحی مهیج تر ...
ابرُی پیوندی و اخمی همیشه در هم
چشمانی قرمز از بی خوابی
و قامتی خمیده در آینه ی خاک گرفته}

اینجا
پراست از بوی ِ الکل
و
سکوت ِ دیوارهایی که سردند و بی روح
اینجا
خورشید که می اید
صبح می شود
به همین سادگی !
آدم ها می ایند و می روند
و خورشید که می رود شب می شود

اینجا هیچ دلی به هوای راستی ها نمی تپد
همه می میرند انگار با مشتی دروغ!
 
(ساعت خواب و بیداری ِ آدمها
مثل دنیای کوچک من نیست )
 
اینجا
همه دروغ می گویند
همه نگاه ها ازآدم فرار می کنند
و حس اشنای تنفر چه بیداد می کند   
اینجا
نگاه ها فرسوده اند
هوا سرد نیست
سنگین است
(چقدر سخت است هضم هوای سنگین  !)
 
اینجا
همه با هم قهرند انگار
و انتظار تنها وجه تفاهم آدم ها ست

اینجا
همه منتظرند 
مرگُ مرگ وقصه مرگ 

ساعتم لحظه رفتن خودم اندیشه بودن

ساعتم،
لحظه رفتن،
خودم اندیشه بودن.
اما،
شهر در غربت خود میماند.
نفس خسته شهر،
روی تاریکی شب خیمه زده.
اگر امشب نروم،
فردا صبح،
بار دیگر از راه،
میرسد
کار
وکار
و کار
و بیرنگی هرروزه و دلگیری من،
وقت هر تنگ غروب.
اگر امشب نروم
سایه همسایه،
باز مثل هر شب،
روی سنگینی این پنجره پیداست.
و من
سخت بیزارم از این شکل نگاه،
که پر از زمزمه شهوت و تلخیست.
پر از حس تن سیب که در،
سبد میوه فروش،
ترس پوسیدن از او میبارد.
اگر امشب نروم،
هیچ کس نیست که آگاه شود،
داشتم میرفتم.
هیچ کس نیست که حتی،
شاد باشد که من اینجا ماندم.
ساعتم،
لحظه رفتن،
خودم اندیشه رفتن دارم.